Snelwiek 70 jaar dat moest gevierd worden maar hoe?
 Bij 50 jaar 50 uur gehandbald, bij 60 jaar 60 uur gehandbald en nu dan 70 uur?
 Nee dat is haast niet te realiseren, het moest dus wat anders worden en het liefst iets met de jeugd.
 Broer en zus Baijens (Danny en Diana) staken de koppen bij elkaar en begonnen een jaar geleden al voorzichtig met een opzet van hun plan.
 Het moest een groot evenement worden, georganiseerd door jeugd en voor jeugd met als thema Verleden, Heden, Toekomst en er werd begonnen met het verzamelen van de juiste mensen om hun heen.
 Zo kregen de plannen steeds meer vorm en werd er volop gezocht naar sponsors om dit grote evenement mogelijk te maken.
 Velen uren werk werd er ingestoken en de datum 18 juni kwam steeds dichterbij en de spanning,stress en de slapeloze nachten voor de grote 3 van de organisatie Buddy, Diana en Danny namen toe.
 De weersvoorspellingen zagen er niet goed uit, veel wind en regen maar vooral de voorspelde onweersbuien stemde somber want met onweer moet het evenement stop gezet worden en dan is er dus geen record meer mogelijk.
 De laatste dagen voor het evenement kwamen er nog veel meer tegenslagen.
 Teams die zich terugtrokken, tijdschema’s die aangepast moesten gaan worden, de medische post die zich 2 dagen er voor afmelden, materiaal niet leverbaar, goederen niet geleverd etc etc.
 Gelukkig na veel geschuif en telefoonverkeer konden de meeste problemen toch wel weer opgelost worden.
 Vrijdag ervoor kon er dan eindelijk met behulp van een groep vrijwilligers opgebouwd gaan worden, er werden extra partytenten neergezet i.v.m. de verwachte regen en `s avonds was het hele Snelwiek terrein onherkenbaar veranderd en zag het er sfeervol uit.
 Een klein groepje bleef de vrijdag al slapen i.v.m. de aanwezige spullen en ook de beveiliging was geregeld.
 

Dan zaterdagochtend vroeg, na een nacht vol wind en regen stonden de partytenten er troosteloos bij een groot aantal had de nacht niet overleefd, de stokken waren geknakt en de tenten waren ingestort.
 Voor een enkeling was deze nieuwe tegenslag er net even 1 teveel en werd er een traantje gelaten. Man en macht probeerden met touwen en ducktape de schade zo goed als het kon te herstellen en even later stonden de tenten weer maar de vraag was voor hoelang want er werden behoorlijke windvlagen voorspeld.
 Om 10.00 u meldde de eerste deelnemers zich en na het uitreiken van de speciale tenues konden de teams en scheidsrechters op de foto gezet worden.
 De start om 11.00u begon met het oplaten van de blauw witte ballonnen een indrukwekkend gezicht en een zucht van verlichting…. We zijn begonnen!
 
De A en B meiden speelden op het hoofdveld het gewone 7 handbal. De B1 jongens konden lekker pielen in de kooi bij het kooihandbal wat hun trouwens op het lijf geschreven was en de A jongens mochten gaan ploeteren door het zand om te proberen het record van de dames bij het beachhandbal van 6 jaar geleden te verbeteren.
 Voor alle teams gold 24 uur 24 minuten en 24 secondes handballen.
 Maar dat was nog niet alles ook de scheidsrechters gingen een record proberen neer te zetten.
 Mike en Owen bij het 7 handbal, Martin Haagsman in een stoel bij de kooi en Roos en Richelle bij het beachhandbal.
 Maar het moest vooral 1 groot feest gaan worden!
 
Gelukkig waren er tussen de buien door ook droge en soms zelfs zonnige periodes en was het weer toch iets minder dramatisch als dat voorspeld was.
 En onze jeugd zij gingen gewoon door. De A en B meiden met veel plezier en zij bleven toch ook lang nog proberen goed te handballen, gewone aanvallen op te zetten en break-outs te lopen, je zag dat ze genoten en het leek ze allemaal weinig moeite te kosten,
 Een voordeeltje voor hun was, het wat grotere team en de gunstige ligging van het veld dichtbij de drank, eetkraampjes en de muziek wat hun meer publiek en gezelligheid opleverden.
 De B jongens stalen af en toe de show in de kooi, zij genoten om ongestraft eens lekker te mogen lobben,draaiballen,vegertjes en vooral vliegertjes te spelen en bleven dan ook lang vol gas gaan.
 Ik speelde zelf ’s nachts een keer tegen ze en hoewel ik ze wekelijks zie spelen en trainen merkte ik nu pas hoe behendig en razendsnel ze eigenlijk zijn en stapte ik eigenlijk met het schaamrood op de kaken de kooi uit, overlopen en met een dikke nederlaag terwijl hun er al 14 uur op hadden zitten,
 
 
Door naar de beach waar ook de A jongens (te) lang vol gas bleven gaan en dat niet ongestraft konden doen.
 Zonder de andere teams tekort te willen doen en ik weet het natuurlijk ook uit eigen ervaring maar het zand is gewoon echt het zwaarst en zij moesten het ook nog eens met het kleinste team doen.
 De A jongens hebben het ook echt zwaar gehad zaten ook wat verder verstoken van de muziek en het publiek en dat maakt het niet makkelijk.
 De man met de hamer kwam zoals de ervaring inmiddels ook leert tussen 2 uur en 7 uur als de muziek zacht staat het publiek afneemt, de helft van het team even mag uitrusten dan krijg je het moeilijk en dat was ook hier niet anders. Vooral bij de kooi en de beach waar al minder mensen in het veld staan en minder publiek moest er even flink op de jongens ingepraat worden om in ieder geval met genoeg mensen in het veld te blijven staan.
 Maar uiteindelijk lukte het en toen het eenmaal weer licht begon te worden, de muziek weer harder mocht gingen de koppies omhoog en kon er weer met meer energie en plezier gehandbald worden en dan weetje ook “dit gaat niet meer mis”
 De laatste uren tikten weg, de speelschema’s werden nog 1 keer aangepast en aan alles voelde je dat het einde naderde.
 Een uur voor het einde waren de eerste tranen al te zien.
 De muziek zweepten iedereen nog even op en de laatste wedstrijden tegen de oude recordteams werden gespeeld. Het aftellen kon beginnen.
 Gelukkig stopte Yoeri op de juiste tijd de klok en daarna vielen de spelers en speelsters elkaar in de armen en vloeiden de tranen bij voornamelijk de coaches en ouders rijkelijk.
 Wat een geweldige prestatie van onze jeugd!
 Op naar de huldiging met bloemen,taart en een oorkonde en nu maar hopen dat aan alle eisen voldaan zijn om een vermelding te krijgen in het Guiness Book of Records.
 Maar of dat nu wel of niet gebeurd het doet verder niets af aan de prestatie want jullie hebben het toch maar mooi geflikt!
 Ik wil toch even 1 iemand apart benoemen en dat is Martin Haagsman de enige niet jeugdlid die aan de recordpoging meedeed, hij floot het kooihandbal en ik en velen met mij hebben vol bewondering gekeken hoe hij met plezier en ook nog heel geconcentreerd in z’n eentje 24 uur lang boven in een stoel met wind en regen de wedstrijden floot, ik vond dat zo ongelooflijk knap.
 Echt een super prestatie!
 
En dan zit het er weer op en moet alles na zulke vermoeiende dagen ook weer afgebouwd en opgeruimd gaan worden.
 En ook dat komt dan vaak weer op dezelfde mensen neer.
 Uiteindelijk bleven Buddy,Yoeri, Jos en Danny nog in de kantine slapen omdat nog niet alle spullen opgehaald waren en toen deze jongens eindelijk klaar waren en besloten na een douche ook eens hun bedje te zoeken wachtte hun nog een onaangename verassing, een verstopte put had de kantine blank gezeten zodoende konden de jongens eerst nog 2 uur water gaan scheppen en dweilen voordat ook zij doodvermoeid hun bed in doken
 
Ik wil alle recordhouders van harte feliciteren met jullie geweldige prestatie en ik hoop dat jullie er nog heel lang van na mogen genieten!
 Maar……..De organisatie wat hebben jullie ook een topprestatie geleverd van dichtbij heb ik kunnen zien hoeveel energie en tijd jullie er ingestoken hebben dat is bijna niet voor te stellen jullie verdienen ook echt alle lof!
 
Sponsors die ons toch wilden steunen in deze moeilijke tijden ook jullie ontzettend bedankt want zonder jullie is het bijna niet mogelijk dit te organiseren.
 
En iedereen die op wat voor manier ook hebben meegewerkt, leden oudleden, ouders met daarbij ook opvallend veel ouders van kinderen die dit seizoen als nieuw lid zijn begonnen die ook echt veel hebben gedaan ook jullie allemaal bedankt. Het was ook mooi om te horen dat ook zij het als heel speciaal hebben ervaren hoe bijzonder de sfeer dit weekend was. Het Snelwiek familie gevoel was in grote getale aanwezig.
 
 
En laten we het gevoel nog even vasthouden en met z’n allen as. zondag naar de bekerfinales gaan om te laten zien wie of wat Snelwiek is om het seizoen daarna gezellig met elkaar af te sluiten met een BBQ in de kantine.
 
Dus ik hoop jullie allemaal zondag te zien op het veld bij de Meeuwen!
 
Karin